خدایا ،

آتش مقدس "شک"را

آن چنان در من بیفروز 

تا همه "یقین"هایی را که در من نقش کرده اند ،بسوزد.

وآن گاه از پس توده ی این خاکستر ،

لبخند مهراوه بر لب های صبح یقینی،

شسته از غبار ،طلوع کند.

خدایا ،

به هر که دوست می داری بیاموز 

که عشق از زندگی کردن بهتر است،

وبه هر که دوست تر می داری ،بچشان

کهدوست داشتن از عشق برتر!

خدا یا ،

به من زیستنی عطا کن ،

که در لحظه ی مرگ،

بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است،

حسرت نخورم .

ومردنی عطا کن ،

که بر بیهودگی اش ،سوگوار نباشم.

بگذار تا آن را من،خود انتخاب کنم،

اما آن چنان که تو دوست داری.

"چگونه زیستن"را تو به من بیاموز،

"چگونه مردن"را خود خواهم آموخت!

 استاد شریعتی

زنده بمان وزندگی کن هر قدر که بخواهی ویقیین داشته باش که خواهی مرد.دوست بدار هر که را دوست می داری ویقیین بدان که از او جدا خواهی شد.هر عملی را که می خواهی انجام بده ویقیین بدان که در برابر هر عملی جزای آن را خواهی یافت.

روزهای خوشی وجوانی من کجایند؟آیا گمان می رود که پس از رفتن باز گردند؟

آن عهد گذشت. محال است که روزگار ،دوره جوانی را باز گرداند.

خاطره جوانی را فرا یاد من آورید.ازآن زمان که از او جدا شده ام به مصیبتی سخت گرفتار آمده ام.

خردمند هر چیزی را از یاد می برد مگر لذتهایی را که در زمان جوانی سپری شده است.

در سراسر زندگی آن را از یاد نمی برم .محال است که مرا فارغ از آن ایام ببینی .

جز بزرگ منشان کسی حق دوستی را رعایت نمی کند و روزگار گذشته را به یاد نمی اورد .

اگر چه آن ایام سپری شده است اشتیاق من بدان عهد مانند سخنم تا پایان زندگی باقی خواهد ماند.

ای حریفان سر ندیبی من ،ملامت بس است !مرا به حال خود بگذارید.

چگونه بر جوانی نگریم وحال آن که در محنت وغربت به کهولت رسیدم.

پیری طراوت مرا زدوده وجامه ای فرسوده به هدیه بر من پوشانید.

موی ابروانم را نیز مانند ریشه های جامه بر چشمانم فرو افکنده است.

از هر چه بنظر می آید چیزی جز خیال نمی بینم،گویی در مه قرار گرفته ام.

هر بار که می خواهم بر خیزم،ضعف مرا باز  می نشاند.  اعصابم نمی تواند در برابر آن پایداری کنند.

شدت حوادث از من جز رمقی در جامه باقی نگذاشته است.

هر روز دوستی را از دست می دهم .وای بر دل من ! در دوری از دوستان.

رفتند وجز نام ایشان نماند. بقای نام برای بازماندگانشان افتخاری پایدارست.

جز انده ورنجم در فراق آنان ،جانشینی برایشان نمی یابم.

به جان خودم ،وقتی مردم روزگار را شناختم بسیاری از کارهایشان که در تصورم نیز نمی گنجید، ناپسندم آمد.

از مصاحبت مردم دوری جستم چندان که اجتناب از ایشان به پرهیزگاریم مدد کرد.

دوری از مردم مرا از شر غیبت سخنگویان در امان  می دارد.

حسود هر چه می خواهد بگوید .گوش من بر دشنام فرو بسته است.

چیزی بر من پوشیده نمی ماند اما به ر وی خود نمی آورم چون احتیاج در این است.

پیری توام با حزم وخردست وبرای راهنمایی من بس است .

انسان موجودی است که سر انجام فرسوده خواهد شد .پایان آبادانی آغاز خرابی است.

                                                                                       محمود سامی البارودی متولد مصر 

"ای ارابه ران،

بر اسبهای خسته رحم کن !

بایست.

آهن زین،گوشت اسبها را خونین کرده است .

بایست.

راه در چشم اسبها تیره وتار می نماید."

این صدای مرگ بود که پیرامون ارابه ندا در می داد،

در حالی که ارابه کج وراست می شد وزیر باران تاریک، سقوط می کرد.

اما ارابه ران با چهره ای سیاه وترکیده،

نومیدانه پالتوش را

بر صورت بیمارش کشید ،

وراه را در تاریک تر کرد .

سپس تازیانه گریانش را

بر پشت اسبها بصدا در آمد.

اسبها بر خود پیچیدند ،

بی طاقت شدند،

وگیچ وحیران  براه افتادند.

                             محمد مفتاح الفیتوری(اسکندریه)

در باغ مخفی خود ،درجستجوی گلی بی عیب هستم ،

در انتظار بهترین ساعت عمر خود

در باغ مخفی ام

هر چند چون برگی بر زمین می افتم ،

اما هنوز ایمان دارم ،

که تو دانه ای را در زمین می کاری

ومن رشد آن را به تماشا می نشینم

نمی دانم کجا هستم ،

وچهره ام کجاست!

می دانم که جایی همین نزدیک هاست.

آرزو داشتم که رنگ موهایم را بدانم ،

اما حالا می دانم که پاسخ آن ،

جایی  در باغ مخفی پنهان است.

آن جا که گلبرگها نمی ریزند

وقلبها به سنگ بدل نمی شوند

جایی برای متولد شدن

آنجا که نه گل سرخی کنده می شود

ونه عشقی ، تحقیر!

اگردر انتظار باران بنشینم که بر من بوسه زند،

آیا تشنگی ام پایان خواهد یافت؟

آیا از این امتحان ،سر بلند خواهم گذشت؟

اگر در انتظار رنگین کمان بنشینم

آیا آن را خواهم دید؟

یا از کنار من بی صدا خواهد گذشت؟

بدون آن که دیده شود

یا من بتوانم آن را ببینم...

مگر آن که معجزه ای  رخ دهد

ودوباره بینا شوم.

بعد از این همه گفت وشنود

هنوز ایمان دارم که زنده هستم

هر چند چکمه های زیادی از روی من می گذرند،

اما آفتاب ،مرا می بوسد

و در آغوش خود می فشارد،

من قوی هستم

وشاید هنوز فرصتی باشد

که دوباره رشد کنم،

هنوز در جستجوی گلبرگی هستم که نریزد

قلبی که سنگ نشود

جایی که متولد شوم ...

این باغ مخفی من است

آن جا که گلهای سرخ نمی میرند

وهر گز عشقی را دست کم نمی گیرند

باغ مخفی من!

                      لوییز سیکونه(ایتالیایی _امریکایی)

پرنده بر شانه هاي انسان نشست . انسان با تعجب رو به پرنده كرد و گفت : اما من درخت نيستم . تو نمي تواني روي شانه ي من آشيانه بسازي.

پرنده گفت : من فرق درخت ها و آدم ها را خوب مي دانم . اما گاهي پرنده ها و انسان ها را اشتباه مي گيرم.

انسان خنديد و به نظرش اين بزرگ ترين اشتباه ممكن بود.

پرنده گفت : راستي ، چرا پر زدن را كنار گذاشتي ؟

انسان منظور پرنده را نفهميد ، اما باز هم خنديد.

پرنده گفت : نمي داني توي آسمان چقدر جاي تو خالي است . انسان ديگر نخنديد . انگار ته ته خاطراتش چيزي را به ياد آورد . چيزي كه نمي دانست چيست . شايد يك آبي دور ، يك اوج دوست داشتني.

پرنده گفت : غير از تو پرنده هاي ديگري را هم مي شناسم كه پر زدن از يادشان رفته است . درست است كه پرواز براي يك پرنده ضرورت است ، اما اگر تمرين نكند فراموشش مي شود .

پرنده اين را گفت و پر زد . انسان رد پرنده را دنبال كرد تا اين كه چشمش به يك آبي بزرگ افتاد و به ياد آورد روزي نام اين آبي بزرگ بالاي سرش آسمان بود و چيزي شبيه دلتنگي توي دلش موج زد. 

آن وقت خدا بر شانه هاي كوچك انسان دست گذاشت و گفت : يادت مي آيد تو را با دو بال و دو پا آفريده بودم ؟ زمين و آسمان هر دو براي تو بود . اما تو آسمان را نديدي.

راستي عزيزم ، بال هايت را كجا گذاشتي ؟

انسان دست بر شانه هايش گذاشت و جاي خالي چيزي را احساس كرد . آن گاه سر در آغوش خدا گذاشت و گريست !!

انسان چه مخلوق عجیبی است!که از لحاظ عقل آن قدر فرزانه ، در استعداد آن قدر نامحدود! در شکل وحرکات آن قدر چابک و شایسته !در عمل  هم چون  فرشتگان !در فهم هم چون خدا!

زیبایی جهان آفرینش !سرآمد تمامی مخلوقات!

ولی در نظر من این عنصر خاکی چیست؟

نه هیچ مردی مرا شاد می 

سازد ونه هیچ زنی.

شکسپیر،هملت،پرده دوم،صحنه دوم.

بیاید به آنی که دوستش داریم لبخندی هدیه کنیم شاید لبخندت بهترین هدیه برایش باشد .

و چه زیباست دیدن شادی کسی که دوستش داری...

زندگی خالی نیست مهربانی هست.سیب.هست.ایمان.هست.....آری تا شقایق هست زندگی باید کرد

.

عزیزم دوستت دارم و ولنتاین رو بهت تبریک میگم 

اعتنایی ندارم که سهم زمین من

بسیار اندک است

و این که سالها عشق 

در دقیقه ای نفرت فراموش می شود

شکوه نمی کنم که خرابه ها

از من شادتر وشیرین ترند

اما از این ناراحتم

که تو برای سرنوشت من تاسف می خوری

برای من که تنها یک رهگذرم

   ادگار آلن پو